Arcus Candor

I Arcus candor I

Prima luce veritatis ut veritatis per se de coelo ad terram homine gradiens super terram. Videt ad horizon quod `stellae et in capitibus quaerere aeternam.

Est homo qui quaerit noctem et diem in noctem die, sicut velle vivere;

quaerenti defuit nox nocti diem si die pervenit.

Quasi calore verno frigus noctis noctis hora prima diei.

Sol altus aquas veraneiam bono usque ad finem vitae.

Interdiu sidera choro vespertinam noctu saltare solis interdiu tantum

qui saltare et cantare celebrabunt vitam linguamque, maximum est perpetua creatio.

Maior societatis signum adoraverunt eum.

Dominus hortum suum et ostendit illi qui erat futurum.

Et indicavit terra sua libertate sua ad firmamentum caelum.

Ex fructibus semina ceciderunt foliis flaverunt ulciscere ultimum prima.

Frigida bruma venit solito maiore molibus glaciem.

Sunt aquae de terra et quid esse videtur.

In tantum enim in calorem vivi.

Vivens Vita est quae manet.

Humanum.

Di Felipe M. Scavacini